۸ اسفند سال ۱۳۹۸ شمسی
آموزش وردپرس

گزارش عفو بین الملل درباره نقض حقوق بشر در ایران در سال ۲۰۱۷

گزارش سال ۲۰۱۷ سازمان عفو بین‌الملل درباره‌ی نقض حقوق بشر در ایران منتشر شد.

این سازمان در گزارش سالانه‌ی خود و در بخش مربوط به ایران از نقض حقوق اساسی شهروندان ایرانی با ذکر مواردی چون ناعادلانه بودن محاکمه‌ها، اعدام مجرمان زیر ۱۸ سال و سرکوب آزادی بیان و نداشتن حق اعتراض در جمهوری اسلامی انتقاد کرده است.

در گزارش سازمان عفو بین‌الملل، اعتراض‌های ایران در دی‌ماه سال جاری به عنوان بزرگترین تظاهرات ضدحکومتی از سال ۱۳۸۸ تاکنون یاد شده است.

در این گزارش به سرکوب‌های شدید در ایران و اعمال محدودیت‌های گسترده برای آزادی‌های بیان، مذهب و عقیده، ممانعت از تشکیل تجمعات صلح‌آمیز، زندانی کردن افراد در سلول‌های انفرادی و برگزاری جلسات محاکمه به‌طور سازمان‌یافته و به بهانه‌ی به خطر انداختن امنیت ملی غیرعادلانه هستند، اشاره شده است. در این کشور شلاق و شکنجه و دیگر مجازاتهای بی‌رحمانه، تبعیض‌های فراگیر جنسیتی، قومی، اعدام‌های گسترده و حتی اعدام افراد زیر سن قانونی به‌طور گسترده دیده می‌شود.

در این گزارش به نبود آزادی در عرصه‌ی موسیقی نیز اشاره شده و در بخشی از آن آمده است: “در این کشور محدودیتهای شدیدی نیز در زمینه آزادی‌های موسیقی وجود دارد. آواز خواندن زنان در مجامع عمومی همچنان ممنوع است و لغو کنسرت‌ها همچنان ادامه دارد، در ماه اوت صدها هنرمند از حسن روحانی، رئیس جمهوری این کشور خواستند که به این محدودیت‌ها پایان دهد.”

این گزارش به انتخاب دوباره‌ی حسن روحانی به عنوان رئیس‌جمهوری ایران در ماه می سال گذشته میلادی اشاره دارد و می‌گوید: “این انتخابات در حالی برگزار شد که صدها نامزد این مقام، به گونه‌ای تبعیض‌آمیز و به دلایلی همچون جنسیت یا اعتقادات مذهبی و سیاسی خود رد صلاحیت و از دور رقابت‌ها حذف شده‌اند، پس از برگزاری این انتخابات نیز بار دیگر افرادی در وزارتخانه‌ها بر سر کار آمدند که در موضوع نقض حقوق بشر، کارنامه تاسف باری داشتند.”

این گزارش اشاره‌ای نیز به اعتراضات اخیر در ایران دارد و در بخشی از آن آمده است: “در ماه دسامبر هزاران ایرانی در اعتراض به فقر، فساد و فشارهای سیاسی به خیابان‌ها آمدند، این اعتراضات بزرگترین موج اعتراضات در این کشور از سال ۲۰۰۹ میلادی به این‌سو محسوب می‌شد. در پی این اعتراضات نیز صدها نفر دستگیر شدند و نیروهای امنیتی با استفاده از سلاح گرم اقدام به کشتن یا زخمی کردن معترضانی کردند که هیچ سلاحی در دست نداشتند.

با آغاز این اعتراضات دسترسی ایرانیان به شبکه‌های مجازی و پیام‌رسان مانند اینستاگرام و تلگرام نیز مسدود و موج تازه‌ای از دستگیری‌های خودسرانه و بازجویی‌ها آغاز شد.”

بخش دیگری از گزارش سالیانه‌ی عفو بین‌الملل به زندانی کردن افراد در سلول‌های انفرادی که در این گزارش به محاکمات ناعادلانه نیز اشاره شده است: “صدها نفر پس از محاکمات ناعادلانه در انتظار اجرای حکم اعدام هستند. علاوه بر قاچاق مواد مخدر، دادگاه‌های ایران به اتهام ارتکاب جرائمی مانند «توهین به پیامبر»، «دشمنی با خدا»، «مفسد فی الارض»، همجنسگرایی یا رهبری فرقه‌های مذهبی متهمان را به اعدام محکوم می‌کنند.

محاکمات به‌طور سازمان‌یافته ناعادلانه هستند. هیچ ساز و کار مستقلی برای تضمین پاسخگویی قوه قضائیه وجود ندارد، به‌ویژه در قبال افرادی که در دادگاه انقلاب محکوم می‌شوند، به معیارهای قانونی تعیین شده برای رسیدگی به پرونده‌ها از جمله تضمین دسترسی به وکیل در زمان دستگیری و در جریان تحقیقات نیز احترامی گذاشته نمی‌شود.”

سازمان عفو بین‌الملل همچنین در گزارش خود از نبود حق آزادی اعتراض و برگزاری تجمعات و اعتراضات مسالمت‌آمیز در ایران و سرکوب آزادی بیان در جمهوری اسلامی انتقاد کرده است.

،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *